Tell Me A Story

Maak een meespeelverhaal of schrijf je eigen verhaal. En deel deze met anderen. Speel in je eigen fantasie!
 
IndexKalenderGalerijFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Heiwa No Daigaku

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Panda
Admin
avatar

Aantal berichten : 177
Registratiedatum : 28-04-14
Leeftijd : 23
Woonplaats : Bamboo bos

BerichtOnderwerp: Heiwa No Daigaku   di 20 okt 2015 - 23:29

Twee tieners uit twee verschillende steden vluchten bijden voor de oorlog die in hun stad of dorp word gevoerd. Ze weten nog net onder de dood uit te komen. Hun familie, vrienden, thuis en persoonlijke bezittingen zijn in rook op gegaan tijdens het gevecht alles zijn ze kwijt. Behalve wat ze die dag bij hun hadden en wat ze hebben kunnen redden in de avond van de oorlog. Vroeger voor de oorlog, bestond er een belangrijke regel die nooit overtreden mocht worden. en dat was: kom nooit buiten de muren van het koninkrijk. Wat zich al die tijd buiten die muren verscholen hield, werd keurig verborgen gehouden voor de kinderen en jongeren. Dit werd gedaan door de geharnaste ridders en gevreesde wachters van het land. Hierdoor zijn de jongeren meestal nooit eerder buiten de muren geweest dan wanneer ze oud genoeg waren.
Maar vandaag worden ze gedwongen dan niks anders te doen dan te ontsnappen uit het koninkrijk waar ze in leven. En zich een weg te banen door de onbekende bossen en gebieden van het land.

Tijdens hun moeilijke reis door het bos, ontmoeten ze elkaar. Ze besluiten om samen zien te overleven en verder te reizen naar hun nieuwe doel, Heiwa No Daigaku. Deze academy die zowel kinderen en jongvolwassen opleid is een van de weinige veilige plekken die toegankelijk voor hun is en waar ze een nieuw bestaan kunnen beginnen. Hier worden ze beschermt, gevoed, verzorgt en opgeleid totdat ze klaar zijn voor de echte harde wereld waar ze in leven. De wereld buiten de muren.

De status en rang lijst van de soorten mensen
Just info for the fun
Erfeling (koninklijk)
Er zijn 13 bijzondere kinderen geboren iedere in hun eigen land. allemaal in de zelfde wereld. Deze kinderen noemen ze Erfelingen (eenvoud Erfeling). Alleen hun stamboom heeft die gaven. Ieder Erfeling heeft minstens 1 ding dat de familie altijd heeft. En waaraan ze herkent kunnen worden. Zoals bijvoorbeeld: kleur ogen, Een tatoeage, bepaalt kleur haar, elfen oren? Enzovoort.

Artisten 'Art-ist' (sterk-wezen/vampier/shifter/elf)
Ook zijn er rond de erfelingen, weer andere mens achtige wezens. Deze hebben ook gavens alleen dan veel minder gunstig. Deze wezens noemen ze Arttisten (Art-ist, Art = kunst).

Magical (tovenaar/heks/elf/dwerg)
wezens met alleen basis magie/tovenarij noemen ze Magicals.

Humans (mens/weerwolf/vampier)
Wezens zonder gavens of magie noemen ze Mensen. (mensen kunnen niet ademen in deze wereld. ze hebben daarvoor een speciale operatie ondergaan. waardoor ze een apparaatje op hun: hals, borst of torso hebben. die verbonden is met hun longen) alle wezens met gavens minachten het woord human. het is voor hun een beledeging.

info voor de lol:
De landen - klik hier voor kaart:
Steel kingdom
familie naam: Happy (staal)
zij hebben bloed van vloeibaar staal.

Elmento
familie naam: Tiankey (geest + duister)
Een poort tussen dood en leven.

Watherlander Island
familie naam: crystelwater (water + ijs)
de meester van water.

Burning kingdom
familie naam: Fireheart (vuur)
de meester van vuur.

Forest of shifter
familie naam: Breather (vecht + 1 basis element)
kan van mens in een dier veranderen.

Earth Kingdom
familie naam: Dimitrios (aarde)
meester van aarde.

ilmatar yang en jin Island
familie naam: Willow (bos + lucht)
meester tussen hemel en aarde

spiritisch land
familie naam: Timeless (psygisch)
bewaker van tijd en ruimte.
Onbekend (vijand van de Firehearts)
familie naam: vermale (lichaam)
bewaker van de erfeling zielen.

illuminat Island
familie naam: Figotah (licht)
Een poort naar nieuw leven.

ijslanden
Familie naam: ???
inuit

Droid kingdom
Familie naam: soul-cat

elfen landen en trols road
familie naam: Dyno (dinosauris)
d.n.a. evolutionair


invul lijst
* = verplicht om in te vullen
*naam:
achternaam:
is te herkennen aan: (kleur ogen, Een tatoeage, bepaalt kleur haar, elfen oren, Enzovoort.)
geslacht
leeftijd:
Geboorte land/plaats: (waar hij zei geboren is of nu leeft)
bijzonderheiden/gaven: (wat hij/zij kan, of wat zijn element is)
wapen: (wat voor wapen hij/zij heeft)
*ras: (Erfeling, Artist, Magical, Mens, enzovoort)
interesse: (wat hij/zij leuk vind om te doen enzovoort)
geschiedenis: (wat hij/zij heeft mee gemaakt vroeger)
status: (gezocht, prins, prinses, gevangen, dorpeling, moordenaar, boer, enzovoort)


Laatst aangepast door Panda op do 22 okt 2015 - 16:38; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://tell-me-a-story.actieforum.com
Panda
Admin
avatar

Aantal berichten : 177
Registratiedatum : 28-04-14
Leeftijd : 23
Woonplaats : Bamboo bos

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   wo 21 okt 2015 - 11:41

Huna een blinde jongen van negentien jaar, geboren in het koninkrijk van Elmento. Ontvlucht op een haar na de oorlog en daarmee de dood die als een vlammenzee over zijn huis is gewaaid. De jongen heeft niks meer geen familie, vrienden, geen thuis of persoonlijke bezittingen. Enkel de kleren en spullen die hij die dag droeg en bij zich had. Bang voor de buiten wereld is hij niet. Er is alleen een enkel probleem. Ooit raken zijn pillen op die hij om de twee uur moet slikken voor zijn zeldzame chronische ziekte. Hij weet alleen de namen van de kruiden die zijn moeder gebruikten om zijn pillen te maken in het dokters hut waar ze werkte. Maar hoe gaat hij ze in hemelsnaam vinden als je niks kan zien.

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Naam: Huna Toruka
bijnaam: Delle
herkenning: Doellose staar in zijn ogen, dagblind
Geslacht: Jonge
Geboorte plaats: midden Elmento
Bijzonderheden: kan soms aura's zien, s nachts heel goed in het donker kijk.
wapen: boemerang
Ras: bosmer
Interesse: Dansen, zingen, rappen, handige snufjes maken zoals voorwerpen of kleding
Geschiedenis: zie eerste post
Status: Hulpje van de dokter
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://tell-me-a-story.actieforum.com
Panda
Admin
avatar

Aantal berichten : 177
Registratiedatum : 28-04-14
Leeftijd : 23
Woonplaats : Bamboo bos

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   wo 21 okt 2015 - 22:02

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Huna Toruka
'Hunaaaa!!' riep een vrouwe stem alsof ze haar longe uit het lijf schreeuwde. De jongen draaide zig nog een keer om in bed en trok de dekens over zijn hoofd heen. Enkel een paar blonde haar plukjes staken onder de dekens door. 'maaammmmh, nog heel even.' jammerde hij slaperig. het geluid van hakjes leek de trap op te gaan naar boven toe. De deur werd met een vlinke whoes open geduwt. 'Huna, wij zijn vanavond weg. Het eten staat in de koelkast en de was is net klaar, hang jij het zo op?' vroeg zijn moeder licht bevelend. 'oh liefje, vergeet geen schoon ondergoed en kleding aan te trekken...' huna rolde met zijn ogen. mam dat hoef je echt niet te zeggen hoor. dacht hij lichtjes beschaamt. ze stopte even met bevelen geven en keek de kamer rond. '...en ruim die troep eens op, overal licht wat!'
Moeder klonk altijd bozer dan dat ze zelf was. Dus te letterlijk hoefde huna het niet te nemen. hoopte hij teminsten. Haar hakjes klonken luid en liepen verder door de kamer heen. Hij was nieuschierig wat ze eigenlijk in zijn kamer deed tensotten was het zijn kamer en niet die van haar! Dus maakte huna een poging tot kijken. Langsaam trok hij de lakens van zijn gezicht en spiekte tussen de overgebleven dekens heen. De gedaante van zijn moeder wandelde door de kamer richting het raam. Het deed gewoon pijn aan zijn trommelvliezen dat geluid van die hakken. Hij maakte kommetjes van zijn handen en hield ze dicht bij zijn oren. Het geklikklak werd al snel vervangen door het geritsel van de gordijnen. Duisternis maakte plaats voor de velle ochtendzon en het gekwetter van de jonge vogeltjes die gevoet werden door de mama en papa merels. Een velle zonnenstraal scheen pal op huna's gezicht en verwarmde zo zijn bleke witte huid. 'Aaahhh mam dat brand!' jammerde huna met een kinderlijk stemmetje en wreef meteen in zijn oogjes. Al knipperend staarde hij in het rond. Langsaam verdwenen de witte vlekker voor zijn ogen. 'OH HOLLY het is al 8:00!' Piepte huna in gooide de dekens van hem af. Al vechtend met zijn benen probeerde hij zijn voeten buiten het bet te krijgen. Maar zijn hersens wilde sneller dan dat zijn lichaam dat aan kon, ze zaten verstrikt in de dekesn. Half stromepeld viel hij uit zijn bed en maakte een vlinke smakkert op de grond. Huna mocht echt niet te laat komen. Hij moest en zal nog iets halen voordat hij naar school ging. Want vandaag kwam de Beta editie uit van die ene nieuwe game die zo populair was op school. The tales of Elmento~. en uit gerekent Huna had een tikket gewonnen om deze als een van de eerste op te komen halen en uit te proberen. Net als dertien andere mensen uit heel nederland! Hij was zo opgewonden de laatste paar weken dat hij wel zes keer uit de klas was gesteurt wegens te luid rugtig zijn. Met veel moeite zocht hij zijn broek en trok deze met veel haast aan, gevolgt door zijn t-shirt en sokken. Van zijn nacht kastje pakte hij zijn zonnenbril en zette deze op. Met een ruk trok hij de gordijnen weer dicht zodat de duisternis zijn plek weer kon overnemen.

Snel rende Huna van de trap af, stapte in zijn schoenen en greep naar zijn leren jack. 'Ben naar school!' riep hij overvrolijk. Een jonge meid stak haar hoofd door de deur post heen. Ze had donkerbruin krullerig haar met links en rechts twee sierlijke pijpenkrullen. Het was zijn 20 minuten oudere zus. 'jij ging de was nog ophangen!' zei ze serieus wetent dat haar broertje niet meteen naar school ging, daar kende ze hem veelste goed voor. 'De les begint toch pas rond tien over half negen.' zei ze er vlouw achteraan. 'doe ik wel als ik thuis ben!' riep hij terug, zijn hand greep gehaast naar de deur klink om zo snel mogelijk uit huis te zijn en zijn klusje te ontlopen. Die game was echt veel belangrijker dan dat stomme wasgoed, dat droogt zo ook wel! 'huna!' gilde zijn zus. Maar het was telaat, huna was ontsnapt en rende de straat over naar de bus halte. 'no no no no no noh!!' gilde hij kinderlijk en rende nog harder. De bus stond er al, deze moest hij echt hebben! Hij rijkte zijn hand voor zig uit en sprinte in een rechte lijn naar de bus toe. 'WACHT OP MIJ!!' Eindelijk kwam hij bij de deur van de bus aan, net voor zijn neus klapte de deuren dicht. als een gek ramde hij op de deuren. 'Laat me binnen!' gilde hij buiten adem. Zijn handen begonnen te trillen en zijn lichaam shakete. Misschien had ik eerst moeten eten.
Huna had de hoop al op gegeven. 'nu krijg ik die game nooit....' piepte hij zachtjes in zigzelf en beet op zijn lip. Een jongen aan de andere kant van de bus deuren leek aandachtig naar hem te kijken. Hij seinde naar de man achter het stuur en keek weer naar Huna. Tot zijn verbazing ging de deurtjes weer open. Als een blij kleutertje glimlachte hij weer en stapte met een vreugde sprong de bus in.

'Hey, Delle!' riep de jongen en stak zijn hand uit voor een box. 'Hooooi~' antwoorde huna terug en maakte zijn box af met trippelende vingertjes die half door de lucht heen vlogen. Zijn vrienden noemde hem altijd Delle. Dat vond hij zelf altijd prettiger linken dan zijn echte naam. Ooit had eens een meisje gezegt dat ze huna een meisjes naam vond en dat overkwam hem geen tweede keer. Huna mocht misschien wel tenger en niet zo gespiert zijn maar hij was geen meisje! 'Lang niet meer gezien buddy.' zei de jongen. 'hihi, ja! Jack, ik was echt bang dat ik de bus niet zou halen!' Vertelde Huna balend. 'hahah, ja dat zag ik.' antwoorde hij en wees naar huna zijn baby wangetjes. 'oeeh oeeeeeeh vandaag mag ik die uitbreiding op halen!!'
'Welke?' vroeg Jack nieuwschierig. Huna seinde dat zijn maatje iets dichterbijer moest komen. Jack keek nu nog nieuschieriger en deed wat hem gevraagt werd. 'The tales of Elmento, Battle for freedom!' fluisterde hij al trippelent en begon te springen uit entausjastme.
'Awsome!' glimlachte Jack jaloers, hij pakte de hand van Huna vast en trok het op oog hoogte. 'vergeet je niet je pilletjes Dell? Dadelijk leg je weer het lootje tijdens het gamen. En dit keer kan ik je niet redden buddy.' lachte Jack vriendelijk. Huna keek naar zijn trillende hand en trok hem los. 'i know...' zei hij zachtjes en stopte zijn handen in zijn broekzakken. 'Maar over twee maanden kunnen jullie ook spelen!' maar huna zijn hoopvolle stem kon jack niet op vrolijken. 'Heb in die maand echt ved veel toetsen en van me pa mag ik niet meer zo veel games kopen.' jack zijn stem klonk echt balend. De bus stopte en opende zijn deuren. huna wilde uit stappen maar keek nog eventjes om. 'ga je ook mee?'
'ah, nee sorry kan de les echt niet missen vandaag. De leraar wilde me nog eventjes spreken voordat de les begind.' antwoorde Jack. 'okee zie je dan op school.' Huna stapte de bus uit en hupelde naar de gamestore toe. Voor de winkel bleef hij eventjes staan, keek om zig heen en graaide in zijn broekzak. uit zijn zak haalde hij een klein metaal doosje. Deze trok hij voorzichtig open. In het doosje lagen kleine witte pilletjes. Om ongeveer de twee uur moest hij er eentje nemen. Anders had hij kans dat hij vlouw zou kunnen vallen. Teminsten als hij teveel gesport had of bewoog. Zoals dat rennen van toenet.

'kijk eens!!' met een klap legde huna het papiertje op de toonbank. 'zo masselaar!' zei de jongeman achter de kassa en pakte het papiertje op. 'Ik zou hem even voor je pakken, een momentje.' zei de jongeman en liep naar een kast achter de toonbank en opende een la waar allerlij game hoesjes in lagen. Met zijn vingers liep hij elk hoesje af opzoek naar mijn game die ik kwam op halen. Even stopte zijn vingers bij een van de vele hoesjes en trok deze tussen de andere vandaan en duwde de la weer dicht. 'Kijk eens knul.' zei de jonge man vrolijk. 'stop hem maar goed weg er zijn vast zat jongens die jaloers op je gaan worden als je hem laat zien.' lachte de jonge man en schoof het hoesje met de nieuwe game naar me toe. 'Yeaaah!!' juigde huna blij. Hij pakte het spel hoesje op en keek of de cd er in zat. Jap deze dat er in. Snel stopte hij hem in zijn binnenzak van zijn leren jack. Dit paste echt nog maar net.

'Jongens jongens!!! Yuli, Tony!' Huna rende naar zijn vrienden toe en begon zachtjes te gillen. 'Jullie raden het nooit! ik heb hem, ik heb hem!' gilde hij vrolijk. trots lied hij het hoejse aan zijn beste vrienden zien, zonder hem ook maar een seconden los te laten. 'Damn, ik heb ook mee gedaan met die looting maar heb niks gekregen.' jammerde Tony teleurgesteld. Yuli rolde met haar ogen. 'oh jeej, nu volg je de les al helemaal niet meer vandaag. Net zoals toen dat spel voor het eerst uit kwam. Snap echt niet wat jullie er tof aan vinden hoor.' plaagde Yuli. 'Wat?! hoe kun je dat nou niet begrijpen? deze game is de special game die er is! je kunt je eigen karakter besturen met je gedachten en hersen vunkties. De omgeving is zo echt dat het net lijkt alsof je er echt in zit! en alles, de wind de zon, het weer alles voel je op je huid en door je haren! net alsof je leeft in de game!' legde hij met vol ongeloof uit, hij kon maar niet geloven dat ze de game maar niks vond. 'mmh, geloof het nog steets niet hoor.' zei ze niet echt overtuigt van zijn verhaal beleving. Huna stak zijn tong naar Yuli uit. 'Anders ga je een keer mee dan kan je het zelf zien! op de zolder van de club hebben we een game kamer voor ons zelf. Daar kunnen we het ook spelen en kunnne de anderen mee kijken of ook joinen. en natuurlijk volg ik de lessen wel! maar wie zegt dat ik ook op let?' antwoorde hij speels. Yuli stak haar tong terug uit naar huna en kneep haar ogen speels dicht toen ze dit deed. 'wij kunnen er gewoon niks aan doen dat meisjes geen vestand hebben van gamen.' lachte Tony flauw. 'Oh! dat is niet waar!' beed Yuli van haar af en gaf Tony een vlinke zet zodat hij bijna van zijn stoel af viel. met zijn drieen schoten we in de lach.
'Delle, please mag ik met je mee gamen?' smeekte hij al knielend op de grond met zijn vingers in elkaar gevouwen. Huna dacht diep na en streelde nerveus door zijn haren heen. 'okee dan! me ouders zijn niet thuis vanavond. Dus we kunnen langer op deze gamezolder blijven.'
'Yeah! oh, delle je bent me beste vriend!' juigde Tony blij en vloog hem aan om hem een vlinke knuffel te geven. 'hehehehe, hey hey! afstand.' gniffelde huna iets nerveus en klopte met zijn hand op het hooft van Tony. 'komen jullie, nerts? De les begind zo.' lachte Yuli en nam de jongens mee aan hun kapigon en kraag.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://tell-me-a-story.actieforum.com
Wolff

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 22-10-15

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   do 22 okt 2015 - 11:49

Sam heeft al vanaf zijn geboorte een groot probleem waardoor mensen al snel in de war kunnen raken of zelfs verachten. De ouders van Sam vinden het niks dat hun kind is zoals hij is en niet zoals elkander is. De enige die Sam niet veracht is zijn oma van moederskant.
Door de vreselijke sfeer thuis is hij snel op kamers gaan wonen in de grote stad. Hij heeft het daar erg naar zijn zin en gamet ook graag in zijn vrije tijd. In het online spel zit namelijk iemand waarmee hij graag mee praat. Sam heeft niet veel vrienden en sluit zich vaak af van anderen. Hij beschouwt zijn online vriend als zijn enige beste vriend.

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]

Naam: Sam Wareer
Leeftijd: 22
Ras: Mens
Huidige leefomgeving: Woont op zichzelf op kamers in een grote stad. Studeert medicijnen.
Bijzonderheden: Vanaf geboorte een lichamelijk probleem…
Interesses: Lezen, gitaar spelen, gamen en hardlopen.
Status (in game): Huurling (spion, huurmoordenaar, je kan hem voor alles en nog wat inhuren als je geld hebt).
Uiterlijk: Donkerbruin redelijk lang haar, blauwe ogen, zo’n 1.80 hoog, lichaamsbouw is normaal en niet erg gespierd maar wel strak.
Karakter: een trouwe vriend die alles doet om de mensen die hij lief heeft te beschermen. Gehard, onzeker en snel terughoudend door verleden met ouders en andere mensen in omgeving die hem raar vonden door zijn aandoening.


Laatst aangepast door Wolff op za 24 okt 2015 - 12:39; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Panda
Admin
avatar

Aantal berichten : 177
Registratiedatum : 28-04-14
Leeftijd : 23
Woonplaats : Bamboo bos

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   do 22 okt 2015 - 16:39

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Huna Toruka
De les was voorbij, met zijn drieën liepen we door de gangen heen van de school. Dus je gaat mee Yuki? vroeg hij speels en wiebelde op zijn tenen. 'Agh ja, waarom ook niet.' antwoorde ze. 'Cool! Dan kun je me eindelijk zien als een bosmer!' zei hij enthousiast en maakte een klein sprongetje in de lucht. 'Een wat?' Herhaalde ze vragend. 'Bosmer.’ Herhaalde Tony en stak wijs zijn vingertje in de lucht. Een bosmer is eigenlijk een boself die meer contact heeft met de natuur om zich heen maar niet alleen dat ook met de dieren die in het wild leven. Als het hem lukt kan hij dieren bevriende en die met zich mee laten vechten als ze dat kunnen tenminste.’ Legde Tony wijs uit. Huna knikte goed keurend op de uitleg van Tony. ‘Delle heeft meer geluk dan ik hij is nog een elf soort. Ik moet het doen met mijn toverkunst… als mage, ik bedoel maar wie heeft er nou wat aan ijs magie?’ mompelde Tony.
‘hey jij hebt tenminste een aanval power geleerd! Ik moet het doen met een boemerang!’ viel huna zijn vriend in de reden. ‘hey jongens vecht dat maar uit in de game okee! Laten we snel gaan voordat meneer smit ons hoort praten over games en ons straf geeft. Je weet hoe streng hij er op tegen is.’ Vertelde Yuli en zette een pasje bij.
De deur stootte tegen een goud gekleurde bel aan en gaf een vrolijk gerinkel. Huna, Tony en Yuli stapte naar binnen en trokken hun jas uit. ‘Hey jongelui, hoe was het op school?’ Vroeg een wat oudere jongen, hij zette koffie en bracht deze naar zijn klanten die verspreid in de café zaten. De klanten kletste gezellig met elkaar en hadden niet door dat er drie tieners binnen waren gerold. Behalve een jonge meid. Ze zat verlegen aan een tafeltje met haar druk pratende vriendinnen, enkel zij lachte niet met hun mee. Huna bleef naar haar staren, en hoorde niet meer wat Yuli allemaal tegen de jonge man vertelde. Haar haren waren net van goud zoals die van de engelen. Haar ogen zo helder blauw als de hemel. En haar lach… zo… ‘Dell! Kom!’ zei Yuli ongeduldig en trok hem mee aan zijn bovenarm. Ze griste zijn jas uit zijn handen en hing deze op aan de kapstok. Haar neef werkte hier in deze koffie-café. en We mochten zijn boven zolder gebruiken als onze club locatie om in te gamen. Tenslotte was de game apparatuur best groot, die zette je niet zomaar in je slaapkamer laat staan je woonkamer. ‘Jasper we zijn boven.’ Zei Yuli tegen haar neef met een vriendelijke stem en duwde mij de zoldertrap op. Als drie gekken rende we naar boven toe Tony nam gelijk plaats achter de computer. ‘kom kom kom, Delle meld je aan en stop die cd er in!’ moedigde Tony aan. Huna nam een klein sprintje naar Tony toe en pakte de cd uit het spel hoesje.

Nickname: Delle
Loginkey: *******

Van zenuwen sprong hij op en neer vervolgens rende hij naar zijn ball capsule toe. ‘Delle, wacht! Eerst je pak aan. You know.’ Zei Tony en hield hem nog net op tijd tegen. Huna zuchtte en lied zijn hoofd hangen. ‘awwwh… ja dat is waar ook.’ Jammerde hij en liep naar de ladekast toe. Daar haalde hij een geheel pak uit dat aan elkaar vast zat. Door dit pak kon je alles wat er in je omgeving gebeurde voelen. Iets was hij echt heel gaaf vond aan de game. Natuurlijk was er ook een goedkopere versie met enkel een digitale bril die je op moest zetten. Maar dan zou de beleving minder groot zijn. Yuli kwam naar me toe en hielp me met mijn pak aan trekken, ze ritste mijn rug dicht en zette mijn bril bij me op en deed de microfoon goed. Huna keek haar bedankend aan, ‘Thx.’
Yuli knikte liefjes terug. ‘Tony is de game al aan het instaleren. Eerst ga jij en daarna stuur ik hem in de game.’ Vertelde ze. Dat was waar ook, Yuli had wel eens vaker ons in de game gezet, hoe kon hij dat vergeten.

‘Tony, Tony Tony!! Hoe ver is hij!’ gilde hij met zijn niet mannelijke stem.
‘al op vijfennegentig procent.’ Antwoorde Tony achter zijn bureau vandaan. ‘Stap er maar alvast in.’
‘Omg yeaah!’ gilde huna blij en sprong gelijk naar zijn capsule toe. Yuli rende naar hem toe en rijkte haar hand uit. Huna keek vragend naar beneden en zag zijn metalen doosje. Owhja zijn pillen. Met een hand pakte hij het doosje voorzichtig aan, trok hem zachtjes open en nam een van zijn witte pilletjes. Deze slikte hij door en gaf het doosje weer aan Yuli. ‘okee lets gooooo!!’ gilde hij blij. Hij zette zijn voeten op de daar voor bedoelde platen en drukte op een knopje. Vier kleine zwevende piramides kwam los van de grond en gloeide op tot dat ze een ronde bal rond huna heen vormde. Aan de muur voor Huna, Yuli en Tony hing een mega grote tv beeldscherm. Waar al een deel van de game in te zien was. Een groot licht flits nam het zicht eventjes af, langzaam doofde dat licht uit tot er een menselijke gedaante te zien was.

In game:
Het was frisjes, de haartjes op zijn armen begonnen recht overeind te kruipen zijn ademhaling veranderde in een wit zwevend wolkje dat zich langzaam verspreiden totdat het ergens boven hem verdween. Aan de hemel stonden drie manen met daar omheen sterretjes die de zwartblauwe leegte tussen de manen op vulde met kalmerende flikkerende lichtjes. Naast hem verscheen een zwevend hemellichtje dat steeds groter en groter werd. Het was zo vel dat huna zijn ogen beschermde met zijn handen. Nieuwsgierig keek hij door zijn vingers heen. Het hemellicht veranderde in een menselijk gedaante. ‘Tony.’ Fluisterde hij zachtjes en glimlachte. ‘Jap!’ antwoorde de menselijke gedaanten trots vervolgens spatte de licht deeltjes van hem af als een soort van ontploffing. ‘argh, zo vel!’ mompelde Huna en sloot zijn vingers tot een schild tegen het vellen ontploffende licht. Na even was het licht gedoofd en kon hij weer ontspannen naar zijn vriend kijken. Tony droeg stale kleding zoals die van een lichte soldaat. Aan zijn rechter heup had hij een eenhandszwaart aan zijn linker arm hield hij een schild met daarop het logo van een water tijger. De kamon van de watherlanders. Hij zag er misschien uit als een gewone krijger. Maar ik wist dat Tony eigenlijk gespecialiseert was in magie zoals: ijs, vuur en bliksem. ‘zo het is wel donker hier. En koud.’ Zei zijn vriend en keek in het rond. ‘waar zijn we?’ vroeg Tony tot slot. Huna wees op zij naar een gebouw. ‘Dat is de kerk van het dorpje Elmento. Het is beter als we naar binnen gaan want s nachts kunnen er soms rare dingen gebeuren in dit dorp. Het word niks voor niks de stad van de doden genoemd.’
Tony trok een angstig gezicht. ‘en hier is jouw karakter geboren? Wie weet wat jij word bij volle maan’ plaagde Tony en vormde zijn vingers als klauwen en deed een wolven gehuil na. ‘SSSSt!’ siste Huna en deed een vinger voor zijn lippen. ‘Die kunnen hier ook zitten ja! Alleen dan erger dan je je kan voorstellen.’ Huna nam zijn vriend mee aan zijn arm en sleurde hem voorzichtig door de stad heen. ‘waar kom jij dan vandaan?’ fluisterde hij naar zijn vriend. ‘watherlander kingdom. Yeah i’m useless there, as a mage.’ Mompelde Tony balend en lied zijn hoofd even hangen. ‘hier niet, hier hebben ze veel werk en missies voor een mage.’ Zei huna speels en probeerde zijn vriend een beetje op te vrolijken. ‘kom Tony, laten we slapen. De nachten zijn veelte gevaarlijk hier in dit dorp als je het niet kent.’
‘ja goed idee delle, als het weer licht is gaan we een missie doen.’ Antwoorde Tony en keek omhoog. ‘Yuli kun je zo de tijd verzetten? Zoon 10 uur vooruit?’ vroeg hij aan de sterren boven zich. ‘Oke is goed. Delle jouw save punt is in je familie huis. Tony jij moet naar de plaatselijke inn.’ Klonk Yuli haar stem uit het niets. Ze zat achter de computer met een headset op. Zodat ze met ons kon communiceren.

Huna had Tony naar de plaatselijke inn gebracht gelukkig kwamen hier wel vaker buitenstaanders. maar vanavond zat het vreemt genoeg vol met watherlanders. wat moesten al die hunters hier? huna schudde zijn hoofd. het was beter voor hem als hij er niet teveel over na dacht.
'mam ik ben thuis.' riep hij, een vrouwelijk viguur keek op. 'ooh schatje! wil je dat schaaltje van de tafel mee nemen. ik heb het nodig voor een van mijn resepten die ik nu aan het maken ben.' vertelde ze en wees naar de houte tafel achter haar. ik slofte er naar toe en pakte het houtte kommetje op en bracht het naar me moeder toe. 'bedankt.' zei ze met haar vriendelijke stem. haar gezicht zag er nog best jong uit. tenslotten was ze ook een elf en je weet elfen worden echt oud! Ze pakte een houte stok en strooide de blaatjes in haar grote eike kom. vervolgens stampte ze de blaadjes tot moes totdat het een geheel werd met de rest van de vermorzelde kruiden. zijn moeder was een algemist. iemand die werkte met genees achtige kruiden. 'mam ik ga naar bed. morgen drukke dag.' zei ik om me band met me moeder te versterken. Praten tegen npc was heel belangrijk in deze game, wilde je verder komen in je eentje.

Huna lag in zijn bed en draaide zich een aantal keer om. Dit bed lag echt slechter dan zijn eigen bed in real life. Vreemd genoeg moest hij terug denken aan het moment dat hij zijn gewonnen tickets aan Sam lied zien.

flashback:
Ik zat voor me laptopje op me bed en had net gedouched, mijn haar was nog zeik nat en mijn t-shirt lag over mijn stoel heen. Ik voelde me zo opgewonden van wat er vandaag gebeurt was, dat ik die vergeten was aan te trekken. Sam had er vast geen erg in tenslotten was mijn verassing veel belangrijker! ‘Saaaaaaam!!!!’ schreeuwde ik en bewoog de kamera van mijn laptop zodat hij beter op me gericht stond. Zijn kamera stond echt vet dicht op zijn gezicht in gezoomd. Met me oog keek ik expres naar mijn eigen lens. ‘sammmyyy je cam staat veelste close op je face!!!’ jammerde ik speels door het skype bericht heen. ‘Sammy sammy samy sam!!!!’ herhaalde ik en waaide met mijn envelop. ‘ik, ik, ik, ik kreeg vandaag een brief tussen de post! Speciaal voor mij!’ zei ik kinds en een tikkeltje jaloers makend. Via de kamera lied ik de afzender van de brief zien. Vervolgens haalde ik de brief weer uit beeld. ‘saaaaammmmmmm! Weet je nog toen jij en ik die ene missie hadden dat we die draak moesten verslaan in die ijzige bergen. En dat we toen samen een boot bouwde om over het water heen te varen, dwars door die hoge golven heen en snijdende wind.’ Vertelde ik als een spannend avontuur. ‘en en en en dat jij toen bijna verdronk omdat je overboord viel! hahahahhaha had ik je mooi gered toen he!!!’ lachte ik en lied mijn grote spierballen zien. Ik tikte op me blote arm en grijnste. Niet dat ik uberhoud ook maar een spiertje had… in tegendeel zelfs, ik was zo mager als een wandelende tak. Blij lied ik de brief weer zien. ‘daarna vochten we samen tegen die ijs draak…’ vertelde ik onophoudend en maakte wat slaan en slag bewegingen met mijn vuisten. ‘…om de wereld te beschermen tegen de eeuwige komende winter die de draak zou veroorzaken in ons wereldje.’ Ratelde ik door. Ik haalde de brief uit de involop en lied hem zien aan sam die aan de andere kant van skype zat. ‘Kijk kijk kijk kijk!!!! Er staat, omdat je onze wereld heb gered tegen de ijzige kou, heb je bij deze een tikket gewonnen om als een van de eerste met de andere 13 uitvolkorenen de eerste uitbreiding van de game te testen en te spelen!!!’ vertelde ik entausjast en begon te wippen op mijn bed van alle spanning. Heel me laptop bewoog heen en weer, waardoor dus ook de camera. Speels begon ik te gillen als een meisje. ‘HUNAAA!!’ klonk er aan de andere kant van mijn kamer. Ik keek naar me deur en zag de kop van mijn zus. ‘awwwh ben je weer aan het strippen met dat vriendje van je~’ zei ze plagend en trok een flirty gezicht omdat ze de jongen waar ik mee camede echt knap vond. ‘grrrrrh ga weg!!!’ gromde ik en gooide een kussen naar de deur. ‘sam, sam, samy!!!’ gilde ik blij. ‘ik mag lekker eerder gamen en jij niet!!!!’ zei ik jaloers makend en deed een klein dansje met mijn armen.

Einde flashback


Volgende ochtend
Licht geknetter en een suizende wind kriebelde door me trommelvliezen, ‘kuche, kuche’ hoorde ik in de verte. Een hand pakte plots me borstkast vast. ‘kuche, kuche.’ Klonk het weer. Ik schrok iets meer toen de vingers zich in mijn kleding plante. ‘kuche, Delle kuche.’ Klonk de hoestende stem. Uit schrik opende ik me ogen. Vel wit licht gemengt met rood oranje vegen blokeerde mijn zichtveld. Ik was dat even vergeten. Snel sloot ik me ogen en voelde dat ik overeind werd getrokken door iemand. Ik nam vermoeit diep adem. Gelijk werden me longen vol gezogen met rook. De smaak van kool en brandend hout kreeg ik voorlopig niet meer uit mijn mond. Ik hield een mouw voor me mond en voelde dat ik werd mee getrokken aan me hand door het krakende huis heen. Hier en daar werd het krakend geluid zo erg net alsof er een balk brak en naar beneden viel. Het wapperende geluid was geen wind die door de gordijnen heen blies nee het waren gloeiend hette vlammen, die als een zon op mijn bleke huid brandde. Bonk bonk bonk. Klonk er voor me. ‘Delleeee!! Help mee!’ schreeuwde de stem. Blijkbaar zat er iets klem zover ik begreep. met bijden benen zette ik een paar stapjes naar achteren. Het brandende vuur raakte me kuiten. En schroeide over mijn benen heen. ‘auw!’ piepte ik en rende met een klap naar voren toe. Weg van de vlammen, botsend tegen een deur aan doe open vloog. Mijn schouders werden vast gegrepen door de zelfde persoon die me ontwaakte. Weer sleurde hij me mee. Het brandende gevoel op me huid verdween langsaam, behalven die op mijn kuiten. Overal klonk gegil en angst. ‘kuche kuche, wat is er?!’ vroeg ik bangig. Ik draaide me hoofd en probeerde weer te kijken maar het velle licht verblinde me ogen zo erg dat ik ze niet voor een derde keer wilde openen. ‘Delle! Ik denk dat we worden aan gevallen!’ zei de stem verbaast. Het was de stem van mijn oudere zus, Liz heette ze. ‘Heeeelp meeee!!!’ gilde een vrouwen stem. ‘Mama!!!’ gilde Liz angstig ze lied me schouder los. En draaide zich om. ‘liz nee!’ gilde ik en pakte nog maar net haar hand vast. ‘ga niet alleen! Het is te gevaarlijk.’ Riep ik en probeerde haar tegen te houden. ‘ik laat mama niet levend verbranden!’ zei ze zelf verzekert en trok haar hand van me los. ‘Nee liz!!’ riep ik en volgde haar passen achterna niet wetend waar ze heen ging. Kijken kon ik niet. Daar was het veelte licht voor overdag. Maar de brandende hitte golf vertelde me waar ik bevond. In het huis. In mijn huis. Het huis dat in laaiende vlammen stond. Het geknetter van het hout was overal hoe ik me hoofd ook draaide. ‘Liz!! Delle!!! Ren vlucht nuu!!’ gilde me moeder weer. ‘ik zit vast het lukt je niet meid.’ Vertelde ze iets kalmer, net alsof ze haar lot aanvaarde. ‘nee mama ik laat je niet alleen!!!’ gilde Liz huilend. ‘MAMAAAAA’ gilde ze harder. Ik kon niet zien wat er gebeurde maar ik vreeste het ergste. Niet veel later werd me hand weer vast gepakt en sleurde ze me weer overal heen.
Ik struikelde een paar keer over me eigen voeten heen als het geen lijken waren. ‘liz niet zo snel waar gaan we heen!’ vroeg ik bang en probeerde tot adem te komen. ‘De put alleen zo komen we het kasteel uit.’ Antwoorde ze. Meteen trok ik een vies gezicht. Door de put heen in het water, riolering. ‘Bah!’
‘hey waar gaan jullie heen kinderen.’ Gromde een man met een zware stem. Zijn voeten drilde door de grond heen als een aardbeving. Het blad van zijn zwaard scheerde langs zijn scheden heen wat een vlijm scherp en oor verdovend geluid gaf. Me zus trok me naar achteren. Haar zachte haren wabberde langs me gezicht heen toen ze voor me ging staan. ‘halt!!’ riep iemand. Ik bevroor en keek richting het geluid. Een hemellichaampje dwarelde rond in de lucht. Dat beestje kwam me zo bekent voor. Tony. Dacht ik op gelucht en glimlachte zachtjes. ‘ik neem ze mee.’ Zei Tony bloed serieus. ‘dacht het niet knul dat meisje is voor mij.’ Grijnste de zwaarlijvige man met een vrouw onvriendelijke klank in zijn stem. De kleine handen van Tony grepen mijn handen beed en legde deze op mijn rug. ‘auw,’ piepte ik. Hij had ze echt te hoog vast wat pijn deed aan mijn schouders. Tony duwde en porde me vooruit.


‘brrr zo koud zo koud zo koud.’ Stotterde ik, me lichaam trilde als een gek van het ijzige water dat wel tot op mijn heupen stond. ‘het was jouw idee om via de put te gaan.’ Snouwde Tony terug die het ook behoorlijk koud had. ‘Dat was het idee van liz!’ piepte ik gekwetst. Die zwaar lijvige man had mijn zusje mee genomen toen Tony mij weg lokte en zich voor deed als een van de wachters. ‘verdomme het word steeds donkerder in deze tunnel.’ Tony zijn stem echode tegen de met plantte beklede muren aan. Langzaam verviel het velle licht, weg uit me ogen en maakte plaats voor een ronde tunnen begroeit met mos en andere planten. ‘ieeeuuww!!’ gilde ik toen ik in iets slijmerigs greep. Ik wapperde met me hand en gooide de slak van me af. ‘Baah bahh zo viess!!’ piepte ik en zette me stapjes voort door de drappige donker water heen. Tony was mij gewoon aan het uit lachen. ‘bang voor een slijmerige slak delle?’ lachte Tony en draaide zig even om, om van mijn angstige gedans te genieten.
We liepen zo een lange tijd door. ‘Het is zo donker zie geen hand voor ogen.’ Fluisterde Tony. ‘laat mij maar voor ik zie het wel.’ Antwoorde ik terug. ik begelijde ons door de koude vieze riool heen totdat we bij hek kwamen. Mijn zicht was aan de eind van de tunnen steeds minder geworden door het velle daglicht.
‘dell aan de kant dit is werk voor de mage!’ zei hij trots alsof hij een superheld was. Met zijn ijs magie bevroor hij de ijzere tralisch die ons in de weg zaten. Vervolgens nam hij een aanloop en brak er doorheen met zijn gewicht. Het gerinkel van ijs en metaal kletste op de stenen en rolde naar beneden toe. Deze werden mee gevoerd met de revier. ‘oeeeh warmte warmte!’ meteen stapte ik uit het water en wreef over mijn armen heen. Heel mijn lichaam rilde nog na van die kou, even gruwelde ik na van die vieze slak. ‘laten we naar het bos gaan en een kampvuur maken om onze kleding te drogen.’ Stelde Tony voor. Ik knikte bibberend. ‘goed plan.’  

Ik volgde zijn dwaal lichtje die met hem mee vloog. Dit was een manier bedacht door Tony om hem te herkennen in de game. Ik verzamelde wat hout en Tony maakte het vuur aan met zijn hand magie. Zoon klein half uurtje zaten we bij het vuur om ons even op te warmen. ‘Tony wat is er nouw presies gebeurt?’ vroeg ik  ‘watherlanders hebben je stad binnengedrongen. Waarom wist ik hier niks van?’ vroeg Tony. ‘misschien vonden ze je zo waardeloos, dat je niet belangrijk genoeg was om het te weten?.’ Lachte ik zachtjes. ‘wah!! Hey, wie heeft jouw toen net gered he!! Ik had je ook in stukken kunnen laten hakken door die gepanserde man!’ snouwde Tony beledigt. ‘hehehe, ja je bent me echte hero~’ zei ik vertroetelend en legde me hoofd speels op zijn schouder. ‘Noouuuww! Hou op!’ lachte Tony afstandelijk en gaf me een zetje. ‘hahaha wat?’ plaagde ik en gaf hem een knuffel alsof ik zijn prinsesje was. Tony probeerde zig tussen me armen uit te wurmen. ‘ik ben niet gay! Ga weg met je geknuffel!’ jammerde tony stoer. ‘hahahahahahah echt wel!’ lachte ik en begon hem te kietelen. Tony aaide met een hand warrig door mijn haren heen. Meteen lied ik gillend los. ‘neee niet me haar niet me haar!’ met me tengere vingers probeerde ik me haar weer in model te krijgen. Tony schaterde het uit van het lachen.
‘sssst sssst!!’ siste ik en gebaarde dat hij stil moest zijn. ‘Wat?’ vroeg hij verbaast en keek om zich heen. ‘Breathers!’ fluisterde ik. Tony sprijde zijn ogen en stond op. ‘graaaauuuuwww!!’ klonk er onverwachts. Ik kreeg een vlinke zet tegen me schouder aan en viel op de grond. ‘aaaaaauuw aaaah!!’ krijste tony. Ik hoorde een paar vlinke klappen en geknetter van magie. Zijn hande lichte altijd op waneer hij magie gebruikte. Enkel dit kon ik zien.
Half struikelend spond ik op en gooide mijn boemerang. ‘Miaaauuww grrrr.’ Gromde het boos. Ik had hem geraakt! Snel trok ik Tony overeind en probeerde te ontsnappen aan de breather. Dit was hopeloos hij was sneller dan wij twee bij elkaar. ‘Wat voor beest is het!!!?’ gilde ik luid.
‘Cheeeetaaaaaa!!!!!’ schreeuwde Tony terug. Het gegrom kwam steeds dichter bijer totdat ik een doffe klap hoorde. Gevolgt door gekrijs van Tony. ‘Klim in die boom!’ snouwde hij. Een grote magie flits kwam weer van zijn handen af. De cheetha leek het even op te geven. Tony kroop overeind en gaf me een voetje zodat ik in de boom kon klimmen.
‘pak me hand!’ riep ik en stak me hand uit naar beneden. Tony kreunde en legde zijn hand in die van mij. Ik voelde hoe zijn hand uit die van mij weg gleed. Zijn gekrijs was oor verdovend en beangstigend. ‘TOOOONYYY!!!’ gilde ik als een meisje. Ik wilde hem helpen maar ik kon niet. ‘Blijf in die vukking boom!!’ gilde Tony. ‘YULI!!! Log me uit log me uit!!!’ gilde Tony. Ik kon de pijn in zijn stem horen en voelen tot in me tenen. Ik maakte van mijn handen een driehoekje door me duimen en wijsvingers tegen elkaar aan te zetten. Ik sprak wat elf achtige woorden uit om zo me innerlijke kracht op te roepen. Hopelijk werkte het deze keer en kon ik die vervelende breather raken die nu in de vorm van een cheetha was. ‘HAAAAAAAAAh!!’ klonk mijn kreet luid. Vel licht schoot uit mijn driehoekje recht naar beneden naar de Breather. ‘kieeaaauuwww grrrh maauw.’ Klonk er. Het beest rende weg en verdween de bosjes in. Ik klom naar beneden en boog me over Tony heen. ‘oh tony tony… het spijd me zo!!’ piepte ik als een verdrietig kind. Tony slaakte een paar pijnlijke kreunen. Zijn hand begon licht te geven. Waarschijnlijk probeerde hij zigzelf te genezen. Dat was het handige aan tovenaars en mageses zij konden zigzelf of anderen genezen. Als ze er genoeg kracht voor hadden temisnten. bij tony was dit helaas niet het geval. Na amper dertig seconden verdween het licht uit zijn handen. ‘ik haal het niet Dell… kuche, kuche… ben veelste zwak teveel levens punten verloren.’ Kreunde tony moeilijk. Mijn kin begon te trillen. ‘neeeee neee verlaat me niet tony!!! Ik kan het niet alleen aan. Alsjeblieft.’ Smeekte ik. * ‘delle? hier Yuli, ik haal Tony er uit. Hij begint hier raar te hoesten en te ademen.’ * yuli haar stem klonk bezorgt. Met pijn in me hart knikte ik. Verdrietig legde ik me hoofd op zijn borstkast. Langsaam lichte het lichaam van tony op en verdween als een hemellichaampje omhoog naar de verlichte hemel boven ons. Ik pinkte een traantje weg en stond moedig op. Ik moest verder en een save punt vinden. ‘mauuuwwggrrrr.’ Klonk er weer. Geschrokken keek ik om me heen. In de verte zag ik een gedaante, gelukkig was het ver genoeg om er nu nog voor te vluchten. Bang rende ik door het bos heen. Niet wetend waar ik heen moest. De zon scheen  vervelend door het bladerdak heen naar beneden. Mooi nu moet ik ook nog eens op gevoel gaan rennen! Waar is Samy als je hem nodig hebt?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://tell-me-a-story.actieforum.com
Wolff

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 22-10-15

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   vr 23 okt 2015 - 15:42

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Sam Wareer

Het waren drukke dagen voor Sam. De medische opleiding waar hij aan begonnen was drie jaar terug begon nu toch echt een stuk moeilijker te worden. Lange dagen, veel huiswerk om te maken en leren en bovenop dat allemaal moest hij ook nog zijn kleine appartementje onderhouden… wat hij dus altijd uitstelde.
Sam opende de voordeur en kwam direct de woonkamer binnen die eruit zag alsof een bom was ontploft. Meteen gooide hij zijn rugzak ergens in een hoek en snelde naar de deur die leidde naar de extra kamer die hij gebruikte als game kamer. Hij had al veel eerder de nieuwe beta versie van The Tales of Elemento willen uitproberen, maar hij had het moeten uitstellen om aan een project te werken op school. Gelukkig kon hij dan nu eindelijk beginnen met zijn game! Sam schudde zijn leren jack van zijn schouders en begon met het aantrekken van het speciale pak dat hem alles liet voelen wat er in de game gebeurde.
Oké! Daar ga ik dan!

Nickname: Sam
Loginkey: *******


Hij stelde op zijn computer een timer in die over een minuut af zou gaan. Al snel stond hij in de capsule die bij het spel hoorde en hem in de game zal sturen terwijl zijn lichaam hier in de realiteit zou blijven. Het was maar goed dat hij niet echt werd geteleporteerd in die game wereld… zijn karakter was een huurling die je met genoeg geld overal voor kon inhuren. Erg gevaarlijk werk waarbij je goed op je zintuigen moest vertrouwen, zicht, gehoor, reuk en gevoel.
De game begon.

In game

Sam was een loner in de game. Hij ontweek contact met anderen zo veel mogelijk en liep in de schaduwen. Zijn zwarte kleding van katoen en leer met een cape met capuchon zorgde ervoor dat hij niet opviel in het donker. Onder de cape aan zijn riem was een scherp mes, werpmessen en een paar zakjes met gif. Hij droeg een stevige zwarte leren tas met zich mee waarin hij al zijn bezittingen had. Dat waren er niet veel. Alleen wat gedroogd voedsel, een fles water, nog een extra mes en een extra set kleren. Als huurling kon hij niet op dezelfde plek voor lang blijven. Wat als iemand wraak wilde nemen op wat hij in het verleden had gedaan en hem vond? Dat zou zijn dood wezen. Als huurling had hij veel vijanden gemaakt aangezien hij vaak werd in gehuurd om iemand de nek om te draaien.
Hij zuchtte. Afgezien van het beroep als huurling was zijn leven in de game bijna hetzelfde als in de echte wereld. Een loner zonder echte vrienden. Toch had hij iemand die hij zijn enige echte vriend kon noemen… Delle.
Een glimlach was niet te onderdrukken als hij dacht aan de hypere en vrolijke jongen. Ze hadden nooit ontmoet buiten de game, maar dat maakte niet uit. In de game was het altijd veel leuker als ze samen waren.
De zon was al bijna onder, dus het leek Sam een slim idee om een herberg op te zoeken. Zijn energie level was nog laag van de vorige keer dat hij online was. Hij had veel moeten rennen om aan een stel wachters te ontsnappen.
Het duurde niet lang of Sam kwam een herberg tegen die een kamer voor hem vrij had. Omdat hij zelf geen huis had door het vele reizen was de herberg zijn safe point.
Hij legde zijn tas naast het bed en ging met schoenen en cape nog aan op het bed liggen. De deken gooide hij over zichzelf heen voor een deel. Het was veiliger voor hem om met schoenen aan de slapen voor het geval hij weg moest vluchten. Zijn ogen vielen langzaam dicht terwijl hij zich herinnerde hoe zijn laatste Skype gesprek met Delle ging.

*Flashback*

‘Saaaam!!’ schreeuwde Delle opgewonden direct nadat ze connectie via Skype hadden.
Sammyyy je cam staat veel te close op je face!!!’ jammerde de jongen.
Sam zoomde snel uit met de camera. Hij had het nog niet in de gaten gehad. Al snel merkte hij op dat Delle blijkbaar net had gedoucht, want zijn haar droop van het water. Hij rolde met zijn ogen toen hij opmerkte dat hij niet eens nog de moeite had genomen om een shirt aan te trekken. Het moest wel erg belangrijk zijn wat Delle te vertellen had.
‘Sammy, Sammy, Sammy, Sam!’ herhaalde hij en hij toverde een brief tevoorschijn.
Aargh… noem me niet zo! Ik heet Sam niet Sammy!
Hij opende zijn mond om er iets van te zeggen, maar Delle hield niet op met praten en ging enthousiast door. Sam schudde zijn hoofd en grinnikte toen de zus van zijn vriend in beeld kwam en duidelijk met hem probeerde te flirten. Nadat Delle zijn zus had weggejaagd, probeerde hij weer hem jaloers te maken met de brief waarin stond dat hij was gekozen om als één van de weinige de beta versie te proberen.
Sam schudde lachend zijn hoofd en pakte zo’n zelfde brief van zijn bureau en hield het voor de camera. ‘Ik heb zo’n zelfde brief, hoor! Ik ben ook uitgekozen om het als een van de eerste te proberen!’
Delle pruilde toen hij de brief zag. ‘… Daww… ik dacht dat ik je eindelijk hiermee jaloers kon maken…’
‘Maakt toch niet uit? Nu kunnen we het samen uitproberen!’ zei Sam om hem op te vrolijken.
Meteen leek Delle’s gezicht te stralen. ‘Ohja! Dat is waar ook!’ Hij sprong in de lucht van blijdschap. 'Oooh!! Ik kan niet wachten tot het zo ver is!’
‘Ik ook niet, Dell, ik ook niet.’

*Einde Flashback*

Er voelde iets niet goed.
Sam kwam snel overeind van het bed en stond in no time ernaast. Hij was al in slaap gevallen, maar hij was een lichte slaper. Rook, flikkerend oranje gekleurd licht en gegil maakte hem wakker. Hij wierp een blik uit het kleine raam van zijn kamer en zag al snel dat meerdere gebouwen in de brand stonden. Hij snelde naar de deur en gooide hem open, alleen maar om een rookwolk in zijn gezicht te krijgen. Hij kuchte en zijn ogen brandde van de rook. Hij deed snel een paar stappen achter zijn kamer weer in. Warme lucht stijgt altijd omhoog. De rook betekende vast dat de benedenverdieping in brand stond. Hij kon niet weg via de trap. Sam gooide het raam open en keek even naar beneden om de val in te schatten. Het viel mee. Hij was maar op de eerste verdieping. Hij nam een stap terug voor een aanloop en sprong het raam uit. Net als hij de grond aanraakte maakte hij een koprol om zo zijn val te breken.
Het gegil van de dorpelingen en de mensen die in een grote chaos probeerde te vluchten waren nu om hem heen. Het was duidelijk dat het dorp was aangevallen. Sam besloot om het niet te onderzoeken en snel de benen te nemen. Hij weefde zich door de menigte en rende zo snel mogelijk het dorp uit. Om niet te veel rook binnen te krijgen, pakte hij de capuchon van zijn cape vast en hield het voor zijn mond.
Na wat eeuwen leek te duren bereikte hij eindelijk de bosrand en hij rende tussen de bomen door naar veiligheid. Het was beter om een flinke afstand te leggen tussen hem en het dorp.
Gelukkig houd ik van hardlopen…
Sam keek vluchtig achterom om te kijken of hij werd achtervolgd, maar hij zag niets anders dan bomen. Hij draaide zijn hoofd, maar voor hij het in de gaten had knalde hij opeens tegen iets op.
‘Autjjs!’ Hij viel achterover en landde hard op de grond. Iemand anders slaakte een verschrikt kreetje.
Hij keek op en zag voor hem op de grond waar, wie, hij tegenop gebotst was.
‘Delle!’
De blonde jongen keek hem met grote ogen aan. ‘Sammyyyy!’ Nog geen seconde later werd hij half platgedrukt in een stevige omhelzing. ‘Je hebt geen idee hoe blij ik ben om je te zien!’
‘Urrgh! Delle als je me nu niet los laat ben ik er niet meer!’
Snel werd hij uit de doodsgreep losgelaten. ‘Oeps, sorry…’
Sam grijnsde. ‘Maakt niet uit. Ik ben ook blij om jou weer te zien.’ Hij bedacht zich iets. ‘En je weet dat ik het vervelend vind om bij zo’n troetelnaampje genoemd te worden! Sammy klinkt alsof ik een klein kind ben.’
Delle leek erover na te denken, maar schudde al snel zijn hoofd. ‘Nah, ik vind het een goede bijnaam! Ik blijf je gewoon Sammy noemen als ik denk dat het goed klinkt.’
Sam zuchtte diep en liet het maar gaan. Het was toch nutteloos om daarover te argumenteren. Hij stond op en pakte Delle bij de hand om hem ook van de grond te helpen.
‘Dus, waar was jij voor aan te wegrennen? Je zat niet echt voor je uit te kijken net als mij als je me niet zag aankomen,’ zei Sam vragend.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Panda
Admin
avatar

Aantal berichten : 177
Registratiedatum : 28-04-14
Leeftijd : 23
Woonplaats : Bamboo bos

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   vr 23 okt 2015 - 22:47

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Huna toruka
Het voelde alsof er iets in me lichaam werd geplant en zo zacht was het niet. Met een ongelofelijke veer kracht vloog Huna weer terug achterover en belande met een smakkerd op de grond. 'Aaaauuuwhh owh Oh.' Piepte hij zachtjes. Niet alleen zijn kond en rug deden zeer van de klap maar ook zijn kuit die eerder deze ochtend lichtelijk verbrand was, door de hete vlammen zee. Stiekem maakte hij zich ook zorgen over zijn zusje. Misschien had Hij haar moeten bevrijden en niet zoon angst haas moeten zijn. Maar zoals Tony al had gezegd. Die wachter had een veelte sterk pantser aan en dat wapen wat hij droeg, daar kon je echt niet tegen op. Met een hand wreef hij pijnlijk over zijn rug heen en kreunde lichtelijk. 'Delle!' Hoorde hij een ongelofelijk bekende stem roepen. Meteen keek Huna op richting het geluid. Dat kon niet anders zijn dan mijn beste vriend samy. Hoe was dit mogelijk! Hij kon het haast niet geloven dat dit echt was. Presies waneer hij aan hem dacht. En nu is hij er ook echt!! Bijna meteen vloog hij hem aan. 'Sammmmmmyy!' Gilde Huna blij. Nu sam er was lied hij hem voorlopig niet meer los. 'Je wil niet weten hoe blij ik ben dat je nu hier bent!!!' Piepte hij opgelucht en knuffelde Sam nog steviger dan eerst. 'Urrgh! Delle als je me nu niet los laat ben ik er niet meer!’ Hoorde hij Samy moeilijk mompelen tussen zijn geknuffel door. Huna schrok lichtje en lied Sam meteen helemaal los. 'Ehehehehee....' Gniffelde hij beschaamt en tikte met zijn twee vingertjes tegen elkaar aan. 'Oeps, sorry...' Verontschuldigt hij zig meteen. Hij hoorde aan de korte uitademing dat Sam grijnsde. Maakt niet uit. Ik ben ook blij om jou weer te zien.’ Zei sam op zijn stoere manier zoals hij dat alleen kon. 'En je weet dat ik het vervelend vind om bij zo’n troetelnaampje genoemd te worden! Sammy klinkt alsof ik een klein kind ben.’ Zei Sam met lichte ergenis in zijn stem. 'Das niet waar!' Antwoorde Huna gelijk om hem in de reden te vallen. Hij blies zijn wangen op en keek met een gekwetst gezicht richting zijn vriend. 'Bij naampjes is een telen van vriendschap.' Piepte hij met zijn op geblazen wangen. Langsaam lied hij de lucht uit zijn wangen. 'Misschien bedenk kk wel een andere.' Mompelde hij, Heel even trok hij een gezicht alsof hij er over na dacht. Zijn mond hoeken trokken op toen hij in gedachten was verzonken, maar al snel werd zijn glimlach nog groter en trokken zijn ogen tot halve maantjes. 'Heheheheh nah, je weet: eens een samy altijd een samy~' zei hij en begon zachtjes te lachen toen hij Zijn maatje hoorde zuchten.

Zijn vriend maakte geschuif over de grond heen hierdoor viel zijn lange schaduw over Hunas gezicht heen. Dit gaf hem heel eventjes de kans om zijn oogjes te openen en de stoere houding en lichaam te bekijken die hem overeind wilde helpen. Met een vrolijk gezichtje pakte hij de hand van Sam beed.

Toen hij en zijn vriend weer recht overeind stonden. Klopte Huna zijn eigen kleding af zodat alle stof en aarde er hopelijk af was. Niet dat hij kon zien dat er iets op zijn kleding zat. 'Dus, waar was jij voor aan te wegrennen? Je zat niet echt voor je uit te kijken net als mij als je me niet zag aankomen.' Zei Sam vragend. Huna keek zijn vriend vragend op. Waar had hij het nou over. Plots schoot het hem te binnen. 'Shiitttt!!!' Gilde Huna bangig. Meter begon hij weet te shaken als een bange puppie die stond te bibberen van de kou. 'Sam Sam sam Sam!' Herhaalde hij vaak genoeg, pakte zijn schouders beed en schudde zijn vriend door elkaar heen. 'We moeten hier weg!!' Gilde hij hard en lied zijn vriend weer los. Hij legde zijn handen op zijn wangen en dacht terug aan het momend dat Tony werd aan gevallen. 'Er zijn hier breathers in het bos!! In de vorm van Cheeta's!' Fluisterde hij en draaide uit paniek om zich heen. 'Ze ze ze ze ze.' Stotterde hij uit angst. 'Ze hebben Tony aan gevallen. En en en en en en, de wachters hebben me zusje! Ze nemen haar vast mee terug naar hun koninkrijk om van haar een slaaf te maken of of of of nog erger dan dat!' Piepte hij met een hoog stemmetje. 'We moeten haar redden samy!!!!' Gilde hij gestrest en greep de stoffe assasins jack van zijn vriend beed.

'Graaauuuwwh maauw' klonk er achter hun. Uit schrik draaide hij gelijk zijn hoofd richting de struiken. Zijn tande plante hij in zijn lip. 'Cheethaaaaa!' Piepte hij met zijn niet mannelijke stem. Bangig kroop hij achter Sam zijn rug. Het beangstigd gegrom van de kat achtige egode even door het bos. Langsaam sloop hij uit de struiken. Zijn rug stond bol en zijn haren overeind. 'Kssssst!' Siste het. Meteen vloog Huna in de lucht en greep de rug van Sam beed. De kat achtige cheeta had bloed op zijn ronde pluizige teentjes en rode vegen rond zijn mond. Niet dat Huna dat kon zien maar Sam waarschijnlijk wel. De staart van de grote kat zwiepte heen en weer. Voetje voor voetje zette hij zijn zachte kussentjes in het gras. Om zo bij zijn toetje te komen. Of waren wij het hoofd gerecht. Nadat Tony zijn voorafje was? 'Graaaauuuwwh' krijste het luid en sloeg een poot richting Sam uit.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://tell-me-a-story.actieforum.com
Wolff

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 22-10-15

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   ma 26 okt 2015 - 11:33

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Sam Wareer

Sam trok meteen het mes van zijn riem toen Delle achter hem was gekropen. Het hongerige beest haalde uit met zijn scherpe klauw en Sam moest ver achterover leunen om de uithaal net de missen. De klauw vloog vlak over zijn gezicht en Delle maakte een bang jammerend geluid. Als het hulpje van de dokter was zijn vecht skill niet zo hoog als dat van hem.
‘Blijf achter me!’ riep hij bevelend naar zijn vriend die trillend achter hem stond. Hij had geen idee of Delle hem had gehoord, maar hij bleef achter hem staan.
De cheeta haalde weer uit, maar deze keer was Sam voorbereid en hij maakte een zwaai met zijn scherpe mes. Het beest maakte een woedend hissend geluid van pijn toen hij een diep houw maakte in zijn poot. Bloed stroomde uit de wond en de cheeta deed even een stap naar achteren. Sam zag al snel dat het beest moeite had om op de poot te staan.
Mooi, dan zal het minder snel achter ons aan kunnen komen. Zal ik het doden of alleen op de poten richten zodat het niet achter ons aan kan komen?
‘Delle,’ zei hij gehaast. ‘Doden of vluchten? Ik moet het nu weten!’
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Panda
Admin
avatar

Aantal berichten : 177
Registratiedatum : 28-04-14
Leeftijd : 23
Woonplaats : Bamboo bos

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   do 29 okt 2015 - 19:38

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Huna
Het was een gevecht tussen Sam en de breather. Zijn vlijm scherpe mes zuiste door de wind heen en sneed alles wat op zijn pat kwam. Tenminste zo klonk het. De aura van de breather lichte steeds feller op als een sierlijke vlammenzee in de vorm van een grote kat. De vlammen kleurde van grijs blauw naar oranje geel. Ieder wezen had zo zijn eigen aura kleur enkel lied niet iedereen deze zien. Het sierlijk gedans van de kleurrijke vlammen vervormde zich om, het ging staan op zijn achterpoten en strekte zijn rug als een weerwolven die huilde naar de vroege ochtendzon. Zijn kleine katte pootjes werden grote klauw achtige handen met lange scherpe nagels. Even viel Huna's mond open. Dit was niet zomaar een gewone breather. Die slanke heupen en dat acht vormige lichaam het was over duidelijk een vrouwtje. Verbaast en nog na trillend van angst tikte ik op de schouder van Sam. 'Eh, sammy... Denk dat ze heel boos is.' Piepte hij en tikte herhaaldelijk op sam zijn schouder. Sam bleef maar vragen of hij het moest doden of dat ze moesten rennen. Huna's lichaam wilde overduidelijk het laatste. Maar zijn hersens zijden dat het hulp nodig had. We hadden haar verstoort we zaten in haar territorium en waar vrouwtjes zijn zijn welpjes. En als je aan de baby kwam dan kwam je aan mama. iets wat zijn vader hem bij had gebracht toen ze samen ingrediënten gingen verzamelen.
Laag op de grond kropen drie schattige kleurrijke beestjes in de van katjes. De linker was groen de rechter rood en de achterste paars. Zijn over belichte ogen konden enkel de sierlijke vlam vormige aura van de beestjes waar nemen. Waarom had Sam die aura's niet dan kon hij hem te minsten zien! Of nouja waarnemen. Dat is teminsten genoeg om hem te vinden of te volgen. Als hij hem zou kwijt raken in dit bos. 'Sam!! Naar achteren we moeten hier weg! Dadelijk roept ze papa!!! En dan zijn we echt dood!!' Gilde Huna angstig en trok Sam mee aan zijn schouder. Een van de kittens trippelde naar ons toe en begon mij kopjes te geven. 'Dawwh hij is zo zacht~' zei hij vertroetelend maar al snel besefte hij dat ze echt weg moesten. Hij bleef Sam aan zijn schouder trekken hij hield zinn handen in het zicht zodat de breather kon zien dat ze hem niks wilde aan doen terwijl hij steeds meer achter uit stapte. Huna begon onschuldig te glimlachen en draaide zich langsaam meer om weg van de breather. 'Runnnn!!' Zei Huna en nam een sprint in het onbekende.

Huna's ademhaling was flink zwaar geworden zijn borst deed pijn en zijn hoofd voelde licht aan van het rennen. Hij zag geen hand voor ogen maar wilde zeker niet lomp struikelen over een boom wortel wat moest Sam wel niet denken als hij zou vallen over iets waar je makkelijk over heen zou springen. Met moeite probeerde Huna zijn ogen te openen in de hoop dat hij meer zag. Het velle witte licht Brande gelijk in zijn pupillen en dwongen hem om zijn ogen weer verplicht te sluiten. Overdag was het hopeloos om zijn ogen te openen. Het leek wel alsof je door een kamera heen keek naar de zon, die vol overbelicht was. Hij bleef rennen en rennen tot dat de pijn weer in zijn kuit schoot. Vanochtend had hij zich licht verbrand toen hij zijn zusje en moeder wilde redden. Niet veel later bleef zijn voet haken aan iets en dook hij recht naar voren en rolde over de grond heen. Het was een flinke koppeltje duikelen van een stijle heuvel af. Allerlei takken en stenen schaafte over zijn huid. 'Au au au au.' Wist hij enkel uit te brengen met gevolgt door een vlinke kreun. Eindelijk was Huna tot stilstand gekomen. Vermoeit trok hij zijn hoofd op en draaide zich pijnlijk om. Huna Kreunde nogmaals. Zijn huid deed echt mega zeer en niet alleen dat ook zijn verbrande kuit. Alle zijn spieren trokken samen als reactie van overbelasting. Was dit echt of in game? Dacht dat ik dit alleen buiten game had? Dacht hij geschrokken en probeerde zig zelf te kalmeren. Zijn wang schaafte over een grindpad heen. Met zijn handen taste hij over de grond heen. Het lag vol met kleine miniatuur steentjes. Dit was echte grind, nee het was een echte pat! Een wandel pat, voor paarden en reizigers. Dat betekende dat er een stad, dorp of zelfs koninkrijk op hun weg moest zijn. 'Sam Sam!' Fluisterde Huna verast. En probeerde overeind te komen. Pijnlijk wreef hij over zijn beschadigde wang heen dat vol met kleine grintjes zat. Huna dacht diep na over waar hij kon zijn. Elmento lag in het midden rechts daarvan had je watherlander kingdom, onder Elmento had je het aarden rijk. En daar boven het meest beveiligde en aparte culture van burning kingdom. Cheethas leefde meer in het gebied rondom de vuur landen. Dat betekende dat ze omhoog waren gelopen. 'Sam!' Riep hij nog een keer. Hij probeerde op te staan en hinkte ene stukje, al snel zakte hij door zijn been heen en belande hij op zijn kond. 'Awh me kuit. Zoon pijn.' Piepte hij en probeerde met zijn hand iets te voelen van zijn wond.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://tell-me-a-story.actieforum.com
Wolff

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 22-10-15

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   zo 1 nov 2015 - 13:01

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Sam Wareer

Hij hoorde Delle paniekerig schreeuwen dat ze moesten rennen. Nog voor hij zich had omgedraaid had Delle al de benen genomen en hij rende snel achter zijn vriend aan. Sam durfde zich om te draaien en zag dat de cheeta gelukkig niet een achtervolging had ingezet. In plaats daarvan had ze haar welpjes veilig bij elkaar gehaald en porde ze hen in de richting waar waarschijnlijk haar nest was.
Opeens klonk er een verschrikte gil en Sam draaide zijn hoofd net op tijd weer naar voren om Delle te zien struikelen over een dikke boomwortel. De blonde jongen viel voorover en als snel rolde hij uit het zicht. Sam snelde zich naar waar zijn vriend uit het zicht verdween en ontdekte dat ze bovenop een heuvel waren, waar Delle net vanaf was gerold.
‘Delle!’ riep Sam en hij ging zo snel als mogelijk van de heuvel af. Ondertussen hoorde hij Delle steeds geluidjes maken van pijn om tot slot met een kreun tot stilstand te komen op… een grindpad? Ze waren bij een weg uitgekomen!
‘Sam!’
‘Ik kom eraan!’
Delle’s hoofd draaide in de richting waar zijn stem vandaan kwam. Hij leek alleen te reageren op het geluid van zijn stem, want zijn ogen waren dicht. Hij stond wankelend op en zette een stapje vooruit, alleen om weer op de grond neer te zakken en met een gezicht vertrokken van pijn zijn kuit vast te pakken.
Eindelijk had Sam hem ingehaald en hij knielde neer naast zijn vriend. ‘Gaat het?’ vroeg hij bezorgd en hij hapte naar lucht toen hij de brandplek op Delle’s kuit zag. ‘Je bent verbrand? Waarom zei je niet eerder dat je verwond was?!’
Sam pakte zijn zwarte schoudertas erbij en graaide naar de kleine verbanddoos die hij bij zich had. Toen hij hem tevoorschijn had gehaald pakte hij er een brandwonden zalf uit en begon het voorzichtig op de verbrande kuit te smeren. Delle piepte eerst bij de aanraking, maar zuchtte al snel van verlichting toen de koelende zalf zijn brandwond verkoelde.
‘Hoe kon je in vredesnaam die grote boomwortel niet zien?’ hij schudde zijn hoofd. Sam zag dat Delle nog steeds zijn ogen dicht hield. ‘Rende je soms met je ogen dicht? Dat zou het wel verklaren… ik raad je aan om de volgende keer wel je ogen te openen als je door het bos rent. Anders ren je de volgende keer misschien wel met volle vaart tegen een boom aan.’
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Panda
Admin
avatar

Aantal berichten : 177
Registratiedatum : 28-04-14
Leeftijd : 23
Woonplaats : Bamboo bos

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   ma 2 nov 2015 - 12:36

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Huna Toruka
'ik kom er aan!' hoorde hij sam terug roepen. oh wat was ik blij dat sam me niet in de steek gelaten had.

na mijn tweede val hoorde ik de voet stappen van sam over het grind heen rennen. vervolgens een toffe plof. ik probeerde me ogen te openen alleen de zon brande zo vel. langs het pat stonden wel bomen, dat was te horen aan het geritsel van de bladeren die de wind veroorzaakte, maar die waren niet groot en breed genoeg om ook het grind pat te voorzien van schaduw. misschien had burning kingdom dat expres gedaan zodat inwoners uit elmento niet zomaar naar burning kingdom konden reisen. de meeste daar konden niet tegen de zon of hun krachten deden het niet overdag. 'gaat het?' vroeg sam met een bezorgde klank in zijn stem ik keek richting het geluid en glimlachte naar hem en knikte ontschuldig. 'beetje.' antwoorde ik met een piepend stemmetje. ‘Je bent verbrand? Waarom zei je niet eerder dat je verwond was?!’ zei sam, net alsof hij het neit eerder gezien had. 'ah, dat d-dat is van vanochtend. me huis stond in de fik toen ik wakker werd en het koningkrijg werd aan gevallen. ik heb het niet eerder kunnen zeggen wegens die cheetha.' vertelde ik maar bekende niet dat ik het best eerder had kunnen zeggen. ik wilde niet laf zijn. nee ik wilde ook stoer zijn net zo stoer als Sam! als sam gewond was gaf hij ook nooit een kick. of misschien omdat ik nooit zag dat hij gewond was. het geritsel van zijn tas verstoorde het gezang van de bladeren. blijkbaar zocht hij iets? maar wat? 'aauuw!' peipte ik onverwachts toen ik een koude slijmerig iets op me kuit voelde. ik wilde hem weg trekken maar dat lukte me niet in deze pozietsje. het spul prikte eerst als een gek maar na enkele mintuen verlichte het wel de trekkende pijn die de brand wond veroorzaakte. moedig beed ik op me lip en probeerde neit te gaan huilen. hou je groot huna! hou je groot geen krokedillen tranen op trekken! zei ik tegen mezelf in gedachten en snifte even.

‘Hoe kon je in vredesnaam die grote boomwortel niet zien?’ vroeg sam best streng en vol ongeloof. ik keerde me gezicht naar de grond toe. ik wilde niet dat sam het wist, nee nog niet! dadelijk werd ik behandeld als een hulpeloos jongetje. en dan kn ik stoer zijn al helemaal vergeten. ik hield me ogen dicht en luisterde naar het broer achtige gepraat van me vriend. ‘Rende je soms met je ogen dicht? Dat zou het wel verklaren… ik raad je aan om de volgende keer wel je ogen te openen als je door het bos rent. Anders ren je de volgende keer misschien wel met volle vaart tegen een boom aan.’ vertelde sam allemaal. okee dit was echt zo akwart, ik ben gene klein jongetje! dacht ik beschaamt en wilde van sam weg lopen. 'het was donker! en en en de schaduw van de bomen vielen er op! ik zag het gewoon neit okee.' piepte ik verdedigend. niet dat een woord daarvan waar was. nouja op dat ik zag het gwoon niet na dan...

(stukje met verband past hier tussen, mag jij tikken met sam:3 )

met een mank pootje stond ik op en probeerde verder te lopen, sam had me been verbonden met gaas en andere spulletjes. jesus dat hij dat allemaal met zig mee schouwde. alleen al die boemerang op me rug was voor mij al te zwaar! met een mokkend gezichtje hinkte ik verder en zakte af en toe door me eigen beentjes heen. sam was voor uit gelopen. en zijn gezucht was al van verre te horen. 'het gaat wel!' riep ik stoer en strekte me rug iets te recht. 'AUw..' piepte ik van de pijn en trok me voedje gelijk omhoog.

(stukje dat sam huna vraagt om op zijn rug te zitten, mag jij tikken :3 )

'wah... je hoeft me niet te tillen!' stribbelde ik tegen. maar toen sam maar bleef aan dringen en zijn rug naar me toe draaide had ik geen andere keus dan het maar toe te laten.
als een blij kind sprong ik op zijn rug en legde me kin in het kuildje tussen zijn schiuder en nek in. me haren pikte in zijn oor en me ademhaling raakte zachtjes zijn huid. bijden armen had ik over sam zijn schouders heen geslagen. heheheh stiekem was dit best leuk! dacht ik en begon hem bijna te knuffelen. ik tikte met me enkels tegen de heupen van sam aan. 'hop hop hop! op naar burning kingdom!!' juigde ik speels en kroelde weer met mijn hoofd in zijn nek.


het was een lange wandeling en ik was zelfs in slaap gevallen op sam zijn rug. stiekem was dat het leukste van het hele ritje. 'HALT!' klonk een zware stem. meteen schrok ik wakker en keek met grote wijden oogjes voor me uit. we stonden voor een poort waar twee wachters in rode pansers de weg naar het koningrkijk bewaakte. op hun schild stond het simbool van de fenix. de kamon van de firehearts. 'wie zijn jullie en waar komen jullie vandaan.' klonk een andere wat lichtere stem, het japanse accend was duidelijk te horen. 'emh, ik kom van elmento, we zijn hier om... umh.. om.' ik keek rond en zocht naar een smoesje. daar tegen de muur binnen het koningkrijg hing een pooster met daarop reclame voor een arena gevecht. 'om deel te nemen aan de arena!' riep ik zelf verzekerd. de man vrontste zijn wenkbrouwen en lied zijn speer zakken. nu viel het me op dat ze bijden aan het lusje van hun riem een oli lantaren droegen met daar in een klein vlammetje die speels met de webegingen van de man mee wakkerde. dat waren hoe dan ook artisten. wachters met het kracht van vuur. 'okee, maar emh wat is dat?' vroeg de man met de zware stem en wees naar mijn kuit. ik keek naar me eigen been en stak hem voor me uit. shit okee wat moest ik hier nou op zeggen? met me voor tanden beed ik op me lip terwijl ik weer wat probeerde te bedenken. ik wist echt niet of ze hier wel van dokters hielden. zo veel resurge  over burning kingdom had ik nog niet gedaan tijdens de saaien lessen op school.

(Terug blik uit episode 1 en 2 XD)

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Tony
Flashback 1
'YULI!!! Log me uit log me uit!!!' gilde tony met een trillende stem. overal op zijn lichaam deed het zeer. heel zijn huid lag open van de scherpen nagels van dat gevaarlijke beest. met twee handen probeerd hij de cheetha van zig af te houden maar het geicht van het beest was zwaarder dan dat zijn spieren dat aan konden. de vlijm scherpen tanden van het beest kwamen steets dichter bij zijn nek. langs het beest heen zag hij een licht gevent lichtje in de vorm van een driehoek. Tony had zoon idee dat dit een van de elfen spreuken waren die alleen hun konden uit spreken en gebruiken. hij vond dat delle meer trainig daar in moest gana zoeken maar de meeste elfen waren koppig en arogand. Echt heel anders dan dat zijn maatje delle was. het licht boven hem werd steets veller en veller en de cheetha steets zwaarder en zwaarder. voor dat hij een klap tegen zijn hals aan kreeg begon het beest inenen te krijzen van de pijn 'kieeaaauuwww grrrh maauw.' kraamde het uit. het gewicht van het beest nam steets meer af en het sprong zelfs weg de struiken in. Vermoeit lied Tony even al zijn spieren tot rust komen. zijn magie punten waren echt op en dat begon aan zijn uithoudings vermogen te vreten. misschien had hij nog net genoeg om de ergste wond te genezen? Delle was ontertussen naar beneden geklommen en zat op zijn knieen naast me te jammeren. tony kon enkel naar hem glimlachen en hopen dat het wel goed kwam. maar delle dacht daar duidelijk anders over. het licht in zijn handen doofde uit. zijn genees spreuk was te zwak en zijn magie punten nog altijd te laag. ‘ik haal het niet Dell…' kreunde hij en begon te hoesten. 'ben veelste zwak teveel levens punten verloren.’

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Yuli
yuli zag op het scherm wat er gebeurde binnen no time had het beest meer dan de helft van tony's levenspunten weg gemept met zijn scherpen nagels en gevaarlijke tanden. geschrokken keek van het scherm naar de bol waar tony in zat. heel zijn lichaam trilde je zag duidelijk dat hij naar zijn buik en nek greep. met een pijnlijk gezicht en haar handen voor haar mond keek ze eventjes toe hoe tony zat te kramperen. en zelfs haar om huilp vroeg. okee nu moest ze wakker worden en hem hier uit halen! ze kon niet langer toe kijken hoe tony gemarteld werd door de pijnlijke kaken van het beest en tanden die door zijn vlees werden heen geboort. meteen stond ze op en dook achter de computer, zette de headset op en drukte met haar toen vingers op het toetsenbord om bepaalde codens in te tikken. even keek ze weer opzie toen ze wat hoorde. tony begon zwaar te hoesten wat er best zorgwekkend uit begon te zien. ‘delle? hier Yuli, ik haal Tony er uit. Hij begint hier raar te hoesten en te ademen.’ zei yuli door de microvoon van de headset heen en drukte op ene paar knopjes. vervolgens stond ze op en rende naar het aparaat toe waar tony in zat. met een vlinke klap drukte ze op de rode knop. met veel kabaal en flitsen viel het sisteem uit waar tony in zat. de vier zwevende bollen zakte naar beneden en rolde over de grond heen. Yuli kon Tony nog net op vangen in haar armen. zijn zware gehoest maakte haar echt grote zorgen. 'gaat het?' vroeg ze bezorgt en sloeg zachtjes op zijn rug. ze keek toe hoe Tony naar zijn rits greep van zijn pak en het probeerde uit te trekken. zonder probleem hielp ze hem met het pak uit trekken ookal betekende dit dat ze hem in zijn ondergoed moest zien.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://tell-me-a-story.actieforum.com
Wolff

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 22-10-15

BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   do 5 nov 2015 - 10:36

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Sam Wareer

'Het was donker! En en en de schaduw van de bomen vielen er op! Ik zag het gewoon niet, oké,' piepte Delle verdedigend.
Sam zuchtte en ruimde het potje brandwondenzalf op om vervolgens een rolletje verband uit het doosje te halen. Hij begon het verband voorzichtig om Delle’s kuit te wikkelen. Hij wist dat de jongen zich groot probeerde te houden, maar toch zag hij Delle ineenkrimpen. ‘Yeah, het was best wel donker… mijn zicht is iets beter dan gemiddeld, dus het was me niet zo opgevallen dat jij er meer moeite mee zou hebben.’
Hij rolde het verband verder om zijn been en kwam blijkbaar bij een extra pijnlijk stukje. Delle liet een kort hoog gejammer horen. ‘Auuhhww!!’
‘Zit stil! Ik ben bijna klaar…’ Sam knipte het verband van de rol en zorgde ervoor dat het goed vast zat en niet snel los zou gaan. ‘Zo klaar, voorlopig kan je hier mee verder.’
Delle probeerde op te gaan staan, maar hij had duidelijk veel moeite. Hij stak zijn hand uit naar zijn vriend om hem omhoog te helpen, maar Delle schudde zijn hoofd. ‘Nee nee! Het gaat wel! Loop maar alvast, ik kom achter je aan.’
Sam keek argwanend, maar deed toch wat Delle zei en begon te lopen in de richting van Burning Kingdom. Hij hoorde Delle langzaam opstaan en al hinkend vooruit komen. ‘Het gaat wel!’ riep Delle, om vervolgens weer te piepen van de pijn. Sam kon het niet meer aanhoren en draaide zich om. Hij beende in de richting van Delle, die nu met zijn verwonde been omhoog hield.
Sam ging voor hem staan om zich vervolgens om te draaien en door zijn knieën te zakken zodat hij op een betere hoogt was voor Delle om op zijn rug te klimmen. ‘Klim op m’n rug. Ik draag je wel verder.’
'Wah... je hoeft me niet te tillen!' stribbelde Delle tegen. Sam keek achterom en keek hem ongelovig aan. ‘Je kan amper staan op dat been! Geef het wat rust en klim op m’n rug. Het is niet alsof je zo zwaar bent, ik kan je makkelijk op mijn rug meenemen voor een tijdje.’
‘Maar…’
‘Geen gemaar, laat me nou niet zo zal hurken en klim gewoon op m’n rug.’
Opeens was alle twijfel weg als een brede glimlach verscheen op Delle’s gezichtje. ‘Okee!’ Als een blij kind sprong hij op zijn rug en sloeg zijn armen stevig om zijn nek. ‘Probeer me niet te wurgen, goed?’ zei Sam en hij stond op. Delle grinnikte vrolijk. ‘Natuurlijk!’ Hij tikte met zijn enkels tegen de heupen van hemzelf. ‘Hop hop hop! Op naar Burning Kingdom!’ juigde hij speels en hij kroelde zijn hoofd in Sam’s nek.
‘Ben ik een paard ofzo?’ mompelde Sam als hij begon met lopen. Hij weerstond de neiging om in een te deinzen toen hij het blonde haar van Delle voelde kriebelen en zijn adem voelde kietelen in zijn nek.
Dit wordt een lange reis…

Na ruim twee uur lopen, waarvan minstens de helft van de tijd Delle vrolijk erop los had gebabbeld, kwamen ze aan bij de poorten waar twee wachters zaten te wachten tot ze dichtbij genoeg waren. ‘HALT!’ zei de een van de twee luid. Delle schrok meteen wakker van de luide stem. De tweede wachter keek hen aan en vroeg met een zachtere stem waar ze vandaan kwamen. Sam wilde reageren, maar Delle begon al stotterend antwoord te geven.
‘Oh, wij ehh, wij zijn van Elemento en we zijn hier om…. deel te nemen in de arena!’ antwoordde Delle. Sam kon zich wel bijna voor zijn hoofd slaan. De wachters keken wantrouwend naar zijn verbonden been. ‘En wat is dat dan?’
Sam sprong snel in. ‘Sorry voor hem, hij zou heel graag willen dat hij in de arena zou kunnen vechten, maar zoals je ziet is hij verwond geraakt bij het trainen.’ Sam leunde naar voren zodat hij fluisterend verder zei: ‘Hij is eigenlijk ook nog wat te klein en magertjes om te vechten in de arena, maar ik kon hem tenminste wel de arena laten zien terwijl de andere vechten.’
‘Heeey! Ik hoorde dat!’
De wachter met de lichte stem grijnsde. ‘Ah, vandaar.’ Hij stapte opzij net als zijn collega en ze opende de poort. ‘Gaat u maar naar binnen!’
Sam knikte beleefd. ‘Dank u!’ Hij liep door de poort met Delle nog steeds op zijn rug. De jongen zat nog steeds stilletjes te mokken. Sam keek in het rond om te kijken of hij iets zag dat de jongen zou opvrolijken. Een rode vaandel met een gouden feniks ving zijn blik. ‘Kijk Delle! Morgen begint er een festival!’
Delle’s ogen vergrootte van wonder toen hij de vaandel ook in de gaten kreeg. ‘YAY! Gaan we er naar toe, Sammy? Pleeeeaaase!’
Sam’s afleiding leek gelukt te zijn. ‘Tuurlijk. Het is al een tijd geleden dat ik naar een festival ben geweest.’ Zijn maag begon te klagen dat het honger had en hij liep weer verder de stad in. ‘Zullen we iets te eten zoeken? We kunnen later wel een herberg opzoeken om alvast kamers te reserveren. Als er een festival is zullen de kamers al snel op zijn.’
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Heiwa No Daigaku   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Heiwa No Daigaku
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Tell Me A Story :: Meespeelverhalen :: Middeleeuwen-
Ga naar: